Je wordt wakker, je agenda staat vol, je telefoon piept. Er is werk, er zijn afspraken, er is een gezin, boodschappen, deadlines, verantwoordelijkheden. En ondertussen is er ook nog jij. Of eigenlijk: jouw lijf. Dat ergens tussendoor probeert mee te draaien.
Maar vaak voelt het alsof je lijf geen stem heeft in dat geheel. Of alsof die stem vooral lastig is. Want je hebt geen tijd voor gedoe. Je moet door. En dus doe je wat veel mensen doen: je past je aan. Je slikt een paracetamol, je drinkt nog een koffie, je negeert de signalen. Morgen is er misschien meer ruimte.
Alleen… morgen komt zelden.
We zijn zo goed geworden in doorgaan
We leven in een cultuur waarin doorgaan bijna een deugd is. Een compliment zelfs.
“Wat ben jij sterk.”
“Je hebt zoveel gedaan.”
“Je bent echt een bikkel.”
Maar vaak betekent sterk zijn: over je grenzen heen gaan.
Sterk zijn betekent: jezelf niet voelen.
Sterk zijn betekent: pas stilstaan als je lichaam je dwingt.
En hoe langer je dat volhoudt, hoe subtieler die signalen eerst worden. Een vage vermoeidheid. Een opgejaagd gevoel. Wat prikkelbaarheid. Slecht slapen. Een buik die niet lekker loopt. Een huid die ineens begint te reageren. Hoofdpijn. Spanning in je nek en schouders.
Je denkt: ik moet even beter eten, gezonder leven, wat minder stress.
Je probeert iets. Het helpt even. En dan gaat het leven weer door.
Totdat je lijf op een dag zegt: nu niet meer.
Je lijf is geen machine
Soms behandelen we ons lichaam alsof het een apparaat is: we stoppen er eten in, we moeten presteren, we willen dat het goed werkt. Als het hapert, zoeken we een oplossing. Een supplement. Een dieet. Een methode. Een quick fix.
Maar je lijf is geen machine.
Het is een levend systeem. Een ecosysteem. Een magische fabriek waarin voortdurend communicatie plaatsvindt: tussen hormonen, zenuwen, immuunsysteem, cellen, en je microbioom. Alles beïnvloedt elkaar.
En dat systeem heeft één voorwaarde om goed te functioneren: veiligheid.
Als je lijf zich veilig voelt, gaat het in herstel.
Dan kan het verteren. Ontgiften. Repareren. Opbouwen.
Dan kan je zenuwstelsel zakken, je adem verdiepen, je buik ontspannen.
Maar als je in de stand van doorgaan staat, haast, druk, spanning, zorgen, dan gaat je systeem in overleven. Dan worden processen die niet direct nodig zijn, zoals spijsvertering en herstel, op een lager pitje gezet.
Daarom zijn buikklachten zo vaak een signaal.
Niet alleen van “iets verkeerd eten”, maar van een lijf dat te lang heeft volgehouden.
Het leven gaat maar door… maar jij hoeft niet altijd mee
Misschien herken je dit: je wéét rationeel wel dat je rust nodig hebt. Dat je vaker wilt pauzeren. Dat je liever zachter met jezelf omgaat.
Maar het lukt niet. Want er is altijd iets.
Iets wat af moet. Iemand die iets van je nodig heeft. Een taak die blijft liggen. Een hoofd dat zegt: nog even, nog even.
En dat “nog even” wordt weken. Maanden. Soms jaren.
Wat ik vaak zie: mensen wachten met luisteren totdat het echt niet meer anders kan. Pas als de klachten te groot worden. Pas als het lichaam hard genoeg roept. En dat is logisch, we zijn het zo gewend om door te gaan.
Maar er is een andere route.
Niet de route van harder werken aan jezelf.
Niet de route van nóg meer tips en regels.
Maar de route van contact.
Haptonomie: terug naar contact met je lijf
Haptonomie gaat over voelen. Over contact maken met wat er in jou gebeurt. Over je lijf weer serieus nemen.
Niet alleen om spanning te verminderen, maar om opnieuw te leren luisteren:
- Wat voel ik eigenlijk?
- Waar zit druk? Waar zit ruimte?
- Waar zeg ik te vaak ja terwijl mijn lijf nee zegt?
- Wat heeft mijn systeem nodig om te herstellen?
En dat contact verandert alles.
Want wanneer je voelt, kun je eerder bijsturen.
Dan hoef je niet te wachten tot je lijf schreeuwt.
Dan kun je signalen opvangen als ze nog zacht zijn.
En dat is precies waar heling begint: op het moment dat je niet meer tegen je lijf vecht, maar ermee samenwerkt.
Misschien is dit jouw uitnodiging
Het leven gaat maar door. Dat is waar.
Maar jij mag vaker even uitstappen.
Niet omdat je zwak bent.
Maar omdat je wijs bent.
Je lijf is niet lastig. Het is trouw. Het probeert je de hele tijd iets te vertellen.
En hoe eerder jij leert luisteren, hoe minder hard het hoeft te roepen.
Dus misschien is de vraag niet:
Hoe kan ik nog even doorgaan?
Maar:
Hoe kan ik goed voor mezelf zorgen terwijl het leven doorgaat?
Werkwijze
Trajecten
Ontdek wat je lichaam je wilt vertellen – plan je gesprek
Karin Marquering
Telefoon: 06 128 55 881
Email: info@karinmarquering.com
Praktijkruimte
Medipoort
Oude Apeldoornseweg 50
7333 NS Apeldoorn
